در سنگ تراشی، کدام روش - فرز صعودی یا فرز معمولی - برای دوام فرز مساعدتر است؟

در صنعت حکاکی سنگ، فرز صعودی و فرز معمولی تکنیک های پردازش رایج هستند. برای کاربرانی که نیاز دارندفرزدرک اینکه کدام روش باعث افزایش طول عمر برش و کاهش فرکانس تعویض ابزار می شود، کلید بهبود کارایی پردازش است. در زیر،ژونگ یداتمایزات را توضیح می دهد

در طول فرز صعودی،فرزدر همان جهت تغذیه سنگ می چرخد ​​و ضخامت برش به تدریج از ضخیم به نازک کاهش می یابد. این امر منجر به حداقل اصطکاک و فشار در حین درگیر شدن ابزار، نیروهای برشی پایدار، کاهش تنش ابزار و قرار گرفتن در معرض حرارت و سایش کندتر می شود. تراشه ها به آرامی تخلیه می شوند و خطر گیر کردن بین ابزار و سنگ را به حداقل می رساند. این امر خطر سایش لبه و بریدگی را کاهش می دهد و در نتیجه یک سطح ماشینکاری شده صاف ایجاد می کند. همچنین سایش ابزار اضافی ناشی از پردازش ثانویه را کاهش می دهد و مزایای مشخصی را در حکاکی ظریف سنگ های معمولی مانند سنگ مرمر و گرانیت ارائه می دهد. با این حال، انحراف ابزار ممکن است رخ دهد اگر صلبیت تجهیزات کافی نباشد، که نیاز به تنظیمات پارامتر دارد.

برعکس، در فرز برش بالا، جهت چرخش ابزار با جهت تغذیه سنگ مخالف است، با افزایش ضخامت برش از نازک به ضخیم. ورود ابزار باعث ایجاد عمل خراشیدن و افزایش سایش می شود. نیروهای برش به طور قابل توجهی در نوسان هستند، ابزارها بارهای حرارتی بیشتری را تحمل می کنند، و لبه های برش مستعد تیرگی و بریدگی هستند و در نتیجه سطوح ماشینکاری شده نسبتاً خشن تر می شوند. با این حال، هنگام برخورد با سطوح سنگ ناهموار، پوسته های سخت یا موقعیت هایی که نیاز به حذف مواد قابل توجهی دارند، فرز برش پایین کنترل بهتری بر فرآیند برش ارائه می دهد و به جلوگیری از خرد شدن کمک می کند.

به طور کلی، برای بیشتر کاربردهای کنده کاری سنگ - به ویژه مواردی که دقت و صافی سطح را در اولویت قرار می دهند - تراشکاری با تراش بالا برای گسترش ترجیح داده می شود.فرزدوام فرز برش پایین باید برای موارد خاص رزرو شود. علاوه بر این، مواد برش فرز، سرعت کنده کاری و نیرو بر سایش تأثیر می گذارد. انتخاب کاتر مناسب و تنظیم پارامترها به درستی برای دستیابی به کاهش هزینه واقعی و افزایش بهره وری ضروری است.